Oceny nośności blachy dokonuje się, przyjmując jak dla innych elementów z cienkościennych kształtowników giętych na zimno, model belki zginanej o przekroju zastępczym, złożonym ze współpracujących ścianek podanych ściskaniu i ścianek rozciąganych o pełnej szerokości.

Ta metoda oceny nośności została wprowadzona do obliczania konstrukcji stalowych przez Wintera (USA). Jego obszerne badania dotyczyły głównie kształtowników, których ścianki były usytuowane pod kątem dziewięćdziesięciu stopni, a smukłość płytowa środników nie przekraczała 150. Przez wiele lat stosowano wzory Wintera głównie do blach fałdowych, chociaż nie spełniały one wszystkich wymogów. Szybki rozwój stosowania blachy o coraz mniejszych grubościach, rozmaitych kształtach i usztywnieniach, nie zawsze spełniających ostre warunki wytycznych amerykańskich, skłonił do dalszych szczegółowych badań. W Szwecji przeprowadzono badania blachy, które były współcześnie produkowane. Wyniki tych badań stały się podstawą do rewizji Wintera, opracowania nowych przepisów i przyjęcia ich w zaleceniach ISO. Dalsze opracowania i studia doprowadziły do opracowania suplementu do projektu normy europejskiej EC3.

Similar Posts:

• Obciążenia powierzchniowe działające na powłoki z blachy fałdowej
• Obciążenia powierzchniowe działające na powłoki z blachy fałdowej.
• Co na rynku piszczy?
• Kto to jest Tajemniczy Klient
• Klimatyzatory dla domu

Popularity: unranked [?]